ՔՈՒՅՐ, ԿՏՐԻՐ ԱՐՅՈՒՆԸ ՎԵՐՔԻՍ

Վիրավորներով բեռնավորված մեքենան ռազմաճակատային գծից ուղղություն վերցրեց մայրաքաղաքային հիվանդանոց: Բեռնաթափքում հնոտիներին պառկած էին ծանր վիրավորներ, այս ու այն կողմ դրված արկղերին, կոճղերին նստած էին համեմատաբար թեթև վերք ունեցողները: Լռություն էր, լսվում էր միայն մեքենայի ծանր հռնդյուն-շնչառությունը: Հատուկետն հարցուպատասխանները, խոսքի կցկտուր պատառիկները մարում-խլանում էին դեռ տիրոջը չհասած: Երբեմն-երբեմն լսվում էին վիրավորների խուլ տնքոցներ: Բեռնատարը, ծանր շնչառությամբ հաղթահարելով լեռնային խորդուբորդ ճանապարհը, աստիճանաբար իջնում էր հարթավայր: Արդեն համեմատաբար հարթ ճանապարհով մեքենան է՛լ ավելի արագացրեց ընթացքը: Վիրավորներին ուղեկցող բուժքույր Անահիտը փորձեց կատակել, սակայն արձագանք չեղավ: Ինքն էլ մտքերի ծովն ընկավ ու սկսեց երգել ՙՈրսկան ախպերը՚: Տղաներից մեկը հայացքը հառեց նրա դեմքին ու թույլ աղերսեց.

-Քույր, աղաչում եմ, կտրիր վերքիս արյունը, այդ երգը հիմա չեմ ուզում լսել:

Բուժքույր Անահիտի երգը լռեց: Լսվում էր միայն մեքենայի հռնդյունը: Լսելի էին նաև վիրավոր տղաների խուլ տնքոցները, որոնք անհնար էր բառերի փոխակերպել: Եվ չնայած ահագնացող ցավինª տղաները մտքով ընկերների հետ էին, սարերում: Նրանց վիրավոր հայացքներում վրնջացող, անտեր սուրացող ձիեր էին, որոնք փնտրում էին իրենց հեծյալներին: Տղաներն ուզում էին ապրել, չէին ուզում լսել ՙՈրսկան ախպերը՚.

-Քո՛ւյր, աղաչում եմ, բուժիր վերքս, ես այդ երգը հիմա չեմ ուզում լսել, ես ապրել եմ ուզում…

Գնել Շահնազարյան