«Ես զինվոր եմ և իմ պարտքն եմ կատարել»

Գլխումս կատարյալ խառնաշփոթ է: Բառեր եմ փնտրում, բառեր, որ մի քանի րոպե հետո պետք է ասեմ նորօրյա հերոս, «Մարտական խաչ» երկրորդ աստիճանի շքանշանի ասպետ, ականանետի նշանառու, շարքային Հարություն Բադալյանին: Սակայն արդեն գտած ու չգտած բառերի փոխարեն մեկ բառ եմ ասում՝ շնորհակալություն…

«Ես զինվոր եմ և իմ պարտքն եմ կատարել»,- պատասխանում է Հարությունը ու ժպտում: Ժպտում է ուրիշ՝ հաղթած զինվորի ժպիտով:

Ապրիլի 1-ին Հարությունը դարձավ 20 տարեկան: Այդ նույն գիշերը՝ ընդամենը ժամեր անց, նա պետք է կասեցներ թշնամու առաջխաղացումը և հերոսանար…

Մարտական գործողությունների ընթացքում ստացած վերքը լիովին չի ապաքինվել: Հարությունը դեռ թեթևակի կաղում է, ինչը յուրահատուկ հմայք է ավելացնում հաղթող զինվորի կերպարին:

20-ամյա զինվորն արդեն պատերազմ է տեսել, նայել մահվան աչքերին, զգացել մարտական ընկերոջ կորստի ցավն ու… հաղթել թշնամուն:

Միշտ ձգտել եմ նմանվել հայրիկիս

Ծնվել եմ 1996 թվականի ապրիլի 1-ին Երևանում: 3 քույր ունեմ, ես տան կրտսերն եմ: Սովորել եմ մայրաքաղաքի Աշոտ Նավասարդյանի անվան համար 196 միջնակարգ դպրոցում, որն էլ ավարտելուց հետո ընդունվել եմ Հայաստանի ազգային ագրարային համալսարան: Մեկ տարի սովորելուց հետո համալրել եմ զինված ուժերի շարքերը:

Միշտ փորձել եմ նմանվել հայրիկիս, ապրել նրա օրինակով: Հայրս ծնվել, մեծացել է գյուղում, ապա տեղափոխվել մայրաքաղաք, ուսում ստացել, աշխատել… ամեն ինչի հասել է ինքնուրույն, իր ուժերով:

Փորձում եմ անընդհատ իմ աշխատասիրությամբ առաջ գնալ, ձգտել լավագույնին, լինել հայրենիքին պիտանի մարդ: Եվ անգամ նպատակներիս հասնելուց հետո երբեք կանգ չեմ առնում, մտածում եմ նոր բարձունքներ նվաճելու մասին: Բնավորությամբ պրպտուն եմ, հետաքրքրասեր, չեմ սիրում տեղում դոփել:

Իսկական ծառայությունը դիրքերում է

Նախքան ԶՈՒ զորակոչվելս էլ ծառայության նկատմամբ միշտ դրական եմ տրամադրված եղել: Մտածում էի, որ ծառայությունը կկոփի, ավելի կհասունանամ, մտածելակերպս կփոխվի: Միշտ ցանկացել եմ դիրքեր բարձրանալ՝ համոզված լինելով, որ իսկական ծառայությունը դիրքերում է: Դիրքապահ զինվորների հանդեպ յուրահատուկ վերաբերմունք եմ ունեցել, միշտ հետաքրքրությամբ ու ոգևորությամբ եմ կարդացել նրանց մասին պատմող պատմությունները:

Ցանկությունս իրականացավ. ծառայության անցա մարտական հերթապահություն իրականացնող զորամասում, ավելին՝ հնարավորություն ունեցա կամավոր ընտրելու այն գումարտակը, որն առավել վտանգավոր հատվածում է մարտական խնդիր կատարում: Մինչև վերջ այնտեղ եմ ծառայել և կծառայեմ: Միշտ ձգտել եմ օրինակելի զինվոր լինել, լավ դիրքապահ…

Մի վայրկյան հապաղելը կարող էր կյանք արժենալ

Ապրիլի 1-ի լույս 2-ի գիշերը՝ ժամը 03:00-ի սահմաններում, սկսվեց դիրքի արկակոծումը: Ես այդ ժամանակ դիտարկում էի կատարում: Զգում էի ինչ-որ բան… Դիտարկման ժամանակ կուտակումներ նկատեցի և անմիջապես զեկուցեցի, որից հետո դիրքն անցավ շրջանաձև պաշտպանության: Քիչ անց թշնամու հատուկջոկատայիններն արդեն դիրք էին մտել, և ակտիվ փոխհրաձգություն սկսվեց, որը տևեց մոտ 7 րոպե: Իմ ուղղությամբ նետված նռնակի պայթյունի հետևանքով ոտքի վիրավորում ստացա: Ցավը շատ ուժեղ էր, ընկա… Բայց ուժ գտա, արագ ոտքի կանգնեցի: Նկատեցի, որ երկու հոգի մոտենում են կացարանին, անմիջապես վազեցի այդ ուղղությամբ: Թշնամու զինյալներն իմ դիմաց կանգնած էին, մեզ ընդամենը երեք մետր էր բաժանում: Անգամ մի վայրկյան հապաղելը կարող էր կյանք արժենալ: Արագ կողմնորոշվեցի և կրակեցի: Նրանցից մեկը տեղում մահացավ, իսկ կողքինը, խուճապի մատնվելով, փորձեց փախչել: Ես նրան էլ խփեցի: Այդ պահին մյուսները փախան դեպի խրամատ: Դիրքի ավագի փոխանցած նռնակը նետեցի նրանց ուղղությամբ: Նռնակի պայթյունից մահացավ փախչողներից ևս մեկը: Ոտքիս ցավն ավելի ու ավելի էր զգացնել տալիս, սակայն երբ սկսեցին գոռալով փախչել, որոշեցի հետապնդել նրանց: Մոտ տասը մետր վազեցի նրանց հետևից, հետո ցավից ընկա: Վիրավոր ոտքս արդեն չէի կարողանում գետնին դնել: Այդպես ընկած դիրքում սկսեցի թեքությամբ կրակել դեպի խրամատ, որ հետ չգան իրենց դիակների հետևից կամ չփորձեն մեզ վնասել:

Հարցնում եք՝ ինչ էի զգում… Կողմնորոշող անհանգստություն, որն ավելի է սթափեցնում, ու կարողանում ես ճիշտ որոշում կայացնել: Ես գնահատել եմ ընկերներիս կյանքը: Փա՛ռք Աստծո, ոչ ոք չվիրավորվեց՝ ինձնից բացի:

…Վաշտի հրամանատարը եկավ, դիրքը կրկին հրահանգավորվեց: Ինձ գրկած իջեցրին սանիտարական մեքենային ընդառաջ և տեղափոխեցին Մարտակերտի առանձին բժշկական ջոկատ: Այնտեղից տեղափոխվեցի Ստեփանակերտի կենտրոնական զինվորական հոսպիտալ, որտեղ վիրահատվեցի, ապա՝ Զանգեզուրի կայազորային հոսպիտալ, որտեղ գրեթե մեկ ամիս բուժում եմ ստացել:

Ամբողջ ընթացքում մտածում էի ծնողներիս մասին: Կնախընտրեի ընդհանրապես չասել, որ վիրավորվել եմ, բայց արդեն լրատվամիջոցները հաղորդում էին մարտական գործողությունների մասին: Մտածեցի՝ միևնույնն է, կհետաքրքրվեն, կիմանան: Վիրահատությունից հետո զանգեցի հայրիկիս և ասացի, որ թեթև քերծվածք եմ ստացել:

Ես ուզում եմ իմ երախտագիտությունը հայտնել բոլոր բժիշկներին՝ ինձ արագ տեղափոխելու, օգնություն ցուցաբերելու, մարդկային ջերմ վերաբերմունքի համար: Առանձնահատուկ շնորհակալություն եմ ուզում հայտնել Զանգեզուրի կայազորային հոսպիտալի պետ Դանիել Մկրտչյանին, նույն հոսպիտալի վիրաբուժական բաժանմունքի պետ Գագիկ Մեսրոպյանին և բժիշկ-ռենտգենոլոգին, ամբողջ անձնակազմին: Նրանց սրտացավության, ջերմության ու հոգատարության շնորհիվ ես արագ ոտքի կանգնեցի:

«Մարտական խաչ» երկրորդ աստիճանի շքանշանն ավելի է պարտավորեցնում

Որպես դիրքապահ զինվոր՝ միշտ երազել եմ «Արիության» մեդալի արժանանալու մասին, «Մարտական խաչ» շքանշանի մասին անգամ չեմ մտածել: Ես զինվոր եմ և իմ պարտքն եմ կատարել: Այս բարձր պարգևն էլ ինձ ավելի է պարտավորեցնում: Պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանի հետ հանդիպումն ինձ համար ոգևորիչ էր: Նախարարն առաջարկել է շարունակել զինվորական ծառայությունը: Ես մտածում եմ այդ ուղղությամբ:

Շնորհակալ եմ այս բարձր գնահատականի համար, սակայն ուրախությունս չի կարող լիարժեք լինել, քանի որ մարտական ընկերներ եմ կորցրել:

Մեր պայքարն ազնիվ է, և Աստված մեզ հետ է

Ապրիլյան մարտական գործողությունները մեկ անգամ ևս փաստեցին, որ մեր բանակն ի զորու է գերազանց կատարելու իր խնդիրը: Մենք կարողացանք փայլուն կասեցնել թշնամու առաջխաղացումը՝ բազմաթիվ կորուստներ պատճառելով նրան: Մեր զինվորները խելացի են, բանիմաց, մարտական ոգին չափազանց բարձր է: Գիտեք՝ որն է մեր ուժի գաղտնիքը. մենք ազնիվ զինվորներ ենք: Մեր պայքարն ազնիվ է, և Աստված մեզ հետ է: Ի տարբերություն թշնամու զինվորների՝ մենք մեր հողն ենք պաշտպանում, մեր տունը: Թշնամու զինվորը գալիս է գրոհելու, նվաճելու և ձախողվում է: Մենք շարունակելու ենք ամուր վճռականությամբ, մարտական բարձր ոգով կանգնել սահմանին, պաշտպանել մեր հողը: Անկախ ամեն ինչից՝ դժվարին պահերին ես լինելու եմ իմ ընկերների կողքին՝ խրամատում:

Ուզում եմ նաև խորին շնորհակալություն հայտնել մեր ժողովրդին՝ բացառիկ համախմբվածության, բանակին սատարելու համար: Զինվորի մարտական ոգին առաջին հերթին ժողովուրդն է բարձրացնում, իսկ երբ մարտական ոգին բարձր է, մեզ դժվար է հաղթել:

«Ուժեղինն է Հայրենիքը, ազատությունը և ամեն ինչ»

Մեզ ուժ են տալիս, մեր ոգին ամրացնում են նաև մեր հերոսները: Արցախյան ազատամարտի իմ հերոսը Մոնթե Մելքոնյանն է՝ մեծ զորավարն ու հմուտ հրամանատարը:

Դիրքերում ծառայության ժամանակ առավել հաճախ հիշել եմ մեծն Նժդեհի հետևյալ խոսքերը՝ «Ուժն է ծնում իրավունք», «Ուժեղինն է Հայրենիքը, ազատությունը և ամեն ինչ»: Ճշմարտացի ու խորիմաստ խոսքեր են, որ ծնվել են պատերազմում…

Հասմիկ Գյոզալյան

Հ.Գ: ՀՀ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանի կողմից ժամկետային զինծառայող, ականանետի նշանառու, շարքային Հարություն Բադալյանին ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանի հրամանագրով շնորհված «Մարտական խաչ» երկրորդ աստիճանի շքանշանի հանձնման մասին պատմող տեսանյութը՝ շուտով:

  • 1
  • 2
  • 13082620_1031026796932928_6592013745022437278_n